BABAM HİKMET SİHAY
-ADANA-
Ben konuşmaya “Baba” diyerek başladım.
Kolayıma gelmişti “Baba” demek.
İki adet “-ba” hecesini yan yana getirince “baba” sözcüğü çıkmıştı.
Ben mi uydurmuştum, bir yerden mi duymuştum, yoksa içdürtüsel miydi, bilemiyorum.
Bütün sözcüklerin böyle olduğunu sanıyordum.
Ama yanılmışım.
Sonra iki adet “-de” ile “dede”yi ve iki adet “-ne” ile “nene” sözcüğünü buldum.
Dedelerim yoktu ama nenem çok sevinmişti.
Adanaca bir sevgi gösterisinde bulundu.
Ama burada yazamayacağım.
Bir gün iki “-ma” hecesini yan yana getirip “mama” sözcüğünü keşfettim.
Karnımı doyurmada çok işime yaradı.
Çok acıktığım bir gün ilk cümlemi kurdum. “Baba, mama!” dedim.
Aman bizimkiler “Artık bizim oğlan konuşuyor” diye bir sevindiler ki sormayın.
Ben de önümdeki mama kabını fırlatarak sevinçlerine eşlik etmiştim.
Babam bizlerle çok ilgilenirdi.
Bazen beni hopuna alır gezdirirdi.
Dünyaya tepeden bakmak hoşuma giderdi.
Ama yaşadığı sıkıntılar onu biraz sertleştirmişti.
Anne ve babasız büyümüştü.
Babası savaşa gitmiş ve dönmemişti.
Annesini dört yaşında kaybetmişti.
Tek dayanağı babaannesiydi.
Sanata tutundu.
Tabela atölyesi açtı.
Çok usta yetiştirdi.
Türkçeye çok önem verirdi. Başucunda sözlük ve imla kılavuzu eksik olmazdı. Yaptığı tabelalarla şehri güzelleştirdi. Tabelaların sağ alt köşesindeki “H. SİHAY” imzasını arkadaşlarıma gururla gösterir, “Bu benim babam” derdim.
CHP’de görev aldı.
Halkevinde tiyatro sahnesindeydi.
Münir Nurettin şarkıları söylemeyi severdi.
Torosspor’da futbol oynadı.
Masa tenisini severdi.
Atletizm yaptı.
Bisikletle ilgilenirdi.
Ama tutkusu motosikletlerdi.
Arnavut olmanın özelliklerini taşırdı.
Biraz sert ve inatçıydı ve pırasayı severdi.
Sevgisini pek belli etmezdi. Ölümüne yakın bir gün sarılmıştım ona ve dedim ki içimden: “Ah be, baba, neden bunu sık sık yapmadık…”
Güzel bir mayıs günüydü ve sessizce gitti.
Fotoğraf notu: 1936, Çakmak Caddesi’ndeki ilk atölyesinde…
